يك از اهل مجلس به مقدار و در خور حالش توجه ميكرد ( و وقت مىداد ) كه يكنفر نپندارد كه ديگرى نزد او برتر و گراميتر است . هر كس با او مجالست مىنمود يا براى حاجتى باوى بسخن مىايستاد آنقدر صبر مىنمود تا طرف خداحافظى كند و هر كس از وى حاجتى مىخواست يا حاجت روا و يا با سخنى گرم و مناسب روانه اش مينمود . مردم از اخلاق وسعهء صدر او در راحت و فراخى بودند . و براى مردم پدرى مهربان بود و همگان در نزد او از نظر حقوق در يك درجه قرار داشتند ، مجلس او مجلس حلم و شرم و صبر و امانت بود ، در مجلس وى صداها بلند نميگشت و حرمت كسى هتك و توهينى نميشد و لغزشهاى كسى بر ملا نميگشت . مجلسيان او همگى در حد تعادل بوده تقوى را رعايت نموده ، فروتنى پيشه ميكردند . بزرگان احترام و توقير مىشدند و كوچكها و خردها مورد رحمت و شفقت قرار مىگرفتند و حاجتمندان را بر خود ترجيح ميدادند . حسين ( ع ) فرمايد : پرسيدم سيره و روش پيغمبر ( ص ) با همنشينان و جلساء خود چگونه بود ؟ ( پدرم ) فرمود : پيغمبر همواره خوشرو ، سهل گير ، نرمخو بود